munir knjigaعنوان: چندزبانی در مثنوی مولوی

مولف: دکتر منیر درکیچ

شابک: 9789958845192

ناشر: موسسه ابن سینا

سال :2016م

معرفی:

مثنوی معنوی مولانا جلال الدین رومی با این شعر آغاز می شود ؛ بشنو این نی چون حکایت می کند / و از جدایی ها حکایت می کند. مثنوی حکایتگر جدایی انسانها و جدایی انسان از خدا و اصل خویش است که موجب آن همه جدالها ، چالشها در سرگذشت زندگی می شود. این دور افتادگی از اصل یک روند و یک حادثه است که در نظر مولانا برای هر انسان لحظه به لحظه اتفاق می افتد و باید لحظه به لحظه چاره شود. پیام مولانا در مثنوی این است او ما را مرتبا به گوش سپردن دعوت می‌کند، حتی گاهی تا آنجا می‌رسد که می‌گوید تو دم نزن تا روح دم بزند. گاهی به سکوت و خموشی دعوت می‌کند که درواقع عمیق ترین ساحت گوش کردن است. او زبان را مانع فهم انسانی می داند و از اینرو تاکید دارد با انسانها با یکدیگر همدلی کنند و از اختلافات زبانی و به تعبیر وی از پوسته بگذرند و به مغز حقیقت راه ببرند. مولانا وزن را، شعر را، موسیقی وسماع و وجد را، همه اینها را در خدمت این روایتگری‌اش قرار می‌دهد وبرای روایت گری‌های خود فضا وزمان ومکان می‌سازد، زمینه می‌سازد که این حکایت گری بتواند تحقق پیدا کند. مولانا در مثنوی معنوی یک حکایت گر (راوی) است و زبان او زبان حکایت است. او در «فیه ما فیه» بیشتر یک حکیم می‌ماند و در دیوان شمس او یک غزلسرا است.
سوال این است که آیا مولانا در مثنوی از حکایت (روایت) بیرون هم می‌رود یانه؟ آیا زبان مولانا در مثنوی معنوی فقط زبان حکایت است یا گاهی این زبان را عوض می‌کند؟ به عبارت دیگر آیا حکایتهای مثنوی که در اویل بسیاری از فصول آن آمده برای آماده کردن ذهن مخاطب، برای بیان یک حکمت است که معیار صحت آن حکمت مطابقت آن با واقع است که با یک معیار عقلانی برای عموم قابل درک است مانند حقیقتهای فلسفی؟ آیا مولانا این حکایتها را اول می‌گوید تا ذهن مخاطب را آماده کند تا سپس آن حکمتهای مطابق با واقع را با زبان واقع گرایی بگوید و بفهماند؟ اگر این نظر را داشته باشیم معنایش این می‌شود که حکایت و زبان حکایت تنها یک ابزار هست که مولانا از آن استفاده می‌کند برای بیان حکمتهای مطابق با واقع ولی خود حکمت‌ها با زبان واقع گرا بیان می‌شود این یک نظر است.
کتاب حاضر تالیف دکتر منیر درکیچ ، کوششی در خور تحسین برای پاسخ به مساله چند زبانی از دیدگاه مولانا است. حکایت زبان ، حکایت پیچیده ای است و مثنوی خود اثری است که لایه های مختلف بیان و گفتگو با مخاطب است و در آن به شیوه های مختلفی با مخاطب گفتگو می کند. موسسه علمی و پژوهشی ابن سینا امیدوار است ، انتشار این اثر گامی در فهم بیشتر و بهتر مثنوی باشد. ما از دکتر منیر درکیچ به عنوان مولف و سایر همکاران موسسه در آماده سازی اثر برای نشر تشکر و قدردانی می کنیم و توفیق خوانندگان را از خدای متعال خواهانیم.

فهرست مطالب کتاب "چندزبانی در مثنوی مولوی"
سخن ناشر
پیشگفتار
1. مقدمه
2. زندگی جلال الدین رومی، تجربه بی واسطه از تنوع انسان ها
3. چندزبانی
چندزبانی در تاریخ
پیشداوری های تک زبانی در زبان شناسی
اصطلاحات اساسی در مورد چندزبانی
مولوی و چندزبانی
4. چندزبانی در مقابل تک زبانی
برخورد با تنوع زبانی در تاملات زبان شناختی در قرون وسطی
چندزبانی در سنت فرهنگی مولوی، نزاع عربی و فارسی
برخورد مولوی با زبان عربی
مولوی و دستور زبان
فارسی و عربی، صدتا زبان
5. چندزبانی در ارتباطات بین گویندگان زبان های مختلف
ارتباطات بین زبان ها و فرهنگها و اقوام مختلف
تسامح و مذهب عشق نزد مولوی
زبان و اهمیت گفتگو در مثنوی
واژه های من هماهنگی را به ارمغان می آورد
همدلی از همزبانی بهتر است
6. چندزبانی در عمل
چندزبانی در اشعار فارسی
چندزبانی در سنتهای ادبی دیگر
شعر چندزبان در مثنوی
چرا مثنوی به زبان فارسی سروده شد
7. نتیجه گیری
8. خلاصه
9. خلاصه به زبان انگلیسی
10. منابع
11. فهرست اعلام